Vandaag de eerste waves gestart in Google Waves. Met verschillende partners ben ik twee nieuwe internetconcepten aan het uitwerken en dit leek mij de perfecte gelegenheid om ervaring op te doen met Google Wave. Het idee van online, realtime samenwerken, zonder grenzen van tijd, ruimte, taal e.d. spreekt me enorm aan. De combinatie met een 'datumprikker' achtige functie lijkt me ideaal om de gezamenlijke wave te starten, evenals de integratie met alle andere google functies. Nabije toekomst hoop ik, maar het zou bijvoorbeeld mooi zijn als je aan het typen bent en er suggesties op poppengedaan met betrekking tot het onderwerp en een expert finder zou ook wel een leuke functie zijn. Ze zijn er dus nog niet, maar met de huidige internettechnologie, moet dit toch allemaal te maken zijn. Ik geef hier zo maar een paar ideetjes weg, maar ga eens na wat je allemaal kunt doen, als 'alle kennis' direct voorhanden is. Alleen onze verbeeldingskracht en intenties kunnen een beperking zijn. Wave the world, make it beautiful. 

Juist in de dingen die zo eenvoudig lijken is het vakwerk te zien. Een goede goocheltruc, een vis fileren, een schilderij maken, een schip besturen, het maakt niet uit. Je herkent het vakwerk in de eenvoud waarmee meer of minder complexe zaken worden uitgevoerd. M'n vader was timmerman, maar in mijn ogen een kunstenaar. Hij deed vaak de net wat aparte klussen, restauraties en complexe bouwwerken. Echt handwerk, vakwerk en ook nog eens met een persoonlijke touch. Het is niet alleen de beheersing van techniek, maar in alles is passie herkenbaar. Je hoort het in de stem van een goede zanger of de klanken van een top muzikant. Je ziet het in een tekening of schilderij van Rembrand of van Gogh. Via LinkedIn kreeg ik een uitnodiging van iemand die ik ken van het schaatsen, die zich ontwikkeld heeft tot houtkunstenaar. Van houten bril, houten fiets tot aan (kantoor)meubels (www.jangunneweg.nl). Het is meer dan alleen passie en vakkundigheid, er zit ook doorzettingsvermogen, finesse en lering in, maar bovenal, het doet iets met me. Ik kan er niet zomaar aan voorbij. Het stimuleert mij ook om een vakman te zijn in de dingen die ik doe. Ik hoef niet in alles goed te zijn, dat is juist het mooie. Een ieder kan schitteren op zijn eigen manier. Zoek de vakman op. Hij of zij maakt de passie in je los en dat maakt het leven nog mooier. 

Ik kijk regelmatig naar de statistieken. Hoeveel mensen bezoeken mijn website, wat komen ze doen? Stel dat je precies zou weten wie er op bezoek komt en wat ze komen doen? Wat zou u doen? Je stelt het thuis toch ook op prijs om te weten wie er komt en wanneer en bij onverwacht bezoek van een vreemde vraag je toch eerst even wie het is en wat ze komen doen. Komen deze mensen toevallig langs of met een doel en als ik nu eens precies zou kunnen inschatten wat voor type mensen dit zijn, kan ik er dan beter op inspelen en zet ik daarmee anderen niet buiten spel. Dit is precies waar het in de marketing omgaat. Heel veel mensen proberen uit de statistieken en achtergrond gegevens conclusies te trekken en zich daarop aan te passen. Nu ben ik zelf marketeer geweest en hou me er ook nog steeds mee bezig, maar steeds meer denk ik dat mensen je leuk vinden of niet en dat je anders of beter voordoen niet helpt. Je zelf blijven en daar plezier mee hebben lijkt me belangrijker dan de statistiek. Nu maak ik deze blog niet voor mijn broodwinning en is het makkelijk om te zeggen dat het niet om de statistieken draait, maar ergens vind ik het toch leuk als mijn site regelmatig wordt bekeken. Zou ik het doen als niemand meer keek? JA! het helpt mij om mijn gedachten op een rijtje te zetten en dingen te beschouwen. Niet alles voor de statistieken dus, maar wel leuk om de opwaartse lijn te zien. Tot ziens hoop ik dan ook maar weer.

Vandaag las ik in mijn scheurkalender, overigens van 2008, dat je mensen alleen kunt helpen als ze geholpen willen worden. Iemand troosten die eigenlijk alleen wil zijn, omdat je vindt dat je er als vriend of vriendin voor moet zijn, is eigenlijk iets van het ego en helpt niet. Misschien dat je er zelf een goed gevoel aan overhoudt, maar als je echt achter de schermen van een ander zou kunnen kijken, zou het wel eens anders kunnen zijn. Het doet me denken. Mensen die in een psychose zitten, laten zitten of niet? Mensen die arm zijn en geen hulp vragen, laten zitten of niet? Mensen die een enorm potentieel hebben, maar niet gebruiken, laten zitten of niet niet? Iets in mij reageert meteen, natuurlijk helpen! Maar ik realiseer me ook hoe vervelend ik het soms vind als iemand mij ongevraagd wil helpen. Ik denk dat ik de wereld waarin mensen elkaar niet ongevraagd helpen, eng vind, maar aan de andere kant denk ik ook dat het mij weer hele nieuwe dingen leert. Stel dat we ADHD kinderen, of kinderen met een leerachterstand niet meer in aparte klasjes zetten, maar gewoon 'ongeholpen' hun gang laten gaan, stel dat we de blinde man niet meer automatisch begeleiden naar de deur. Het klinkt misschien raar, maar deze wereld zou wel eens creatiever kunnen zijn dan dat hij nu is. Ik denk dat we mensen dan meer waarderen voor hoe en wie ze zijn en ik vermoed dat een ieder dan meer zijn eigen verantwoordelijkheid pakt of in ieder geval groeit op zijn eigen manier. Een hele diverse wereld lijkt mij. Die waardering zou wel eens meer goed kunnen doen, dan de ongewilde troostende arm en woorden. Als ik nog eens iemand wil helpen, zal ik in ieder geval nagaan wie er het meest belang bij heeft. Mijn ego of de persoon zelf. Als ik nog eens hulp wil bij dit onderwerp, dan laat ik het zeker weten. 

Gisteren stond ik in de rij in de kantine en voor mij stond een moeder met twee kinderen. Een collega vertelde mij dat kinderen vaak niet het goede antwoord weten op de vraag welk woord groter is, reus of kabouter. De moeder draaide zich om en vroeg dat nog eens te herhalen. Het ene kind zei reus en de ander kabouter. Het moet natuurlijk kabouter zijn! We praten nog wat verder en ik denk dat het een minuutje later was, dat er in eens een uitspraak bij me opkwam. Dat hangt er vanaf hoe groot je het schrijft! lumineus! Wat me nu zo bezig houdt is het feit dat het gesprek al lang weer ergens anders over ging, maar mijn onderbewuste het kennelijk nodig vond om dit raadseltje toch op andere wijze op te lossen. Ik weet niet of ik dan zo nodig gelijk wil hebben, of het ongelijk van anderen wil bewijzen, of een ander punt wil duidelijk maken. Fascinerend vind ik dat mijn onderbewuste dit doet en dat het me nu nog steeds bezighoudt. Ik realiseer me tegelijkertijd dat heel veel antwoorden afhangen van de wijze waarop je het bekijkt. Goed of fout is dan ook relatief en dat is een waarheid als een koe, toch.....

Een collega fellow van het lectoraat Digital World vertelde me vandaag dat er voor het eerst een mens was geweest, die enkel en alleen door beheersing van zijn brein en de connectie met elektronica en software een tweet (een kort berichtje van max. 140 karakters op twitter) had geschreven. Het ging weliswaar langzaam, maar stel je nu eens voor dat alleen door het denken aan een letter, de letter verschijnt op het computerscherm. Een knap staaltje werk dus van zowel de makers hiervan, als de proefpersoon. Een ander knap staaltje vandaag was de performance van de studenten in de minor Digital World die een hele workshop voor MKB bedrijven hebben gegeven op het gebied van internet. Ik had wel enigszins bedacht hoe het moest lopen, maar de studenten moesten het nog wel even laten zien. En dat hebben ze! Het lijkt een beetje op het twitter experiment, waarin een schijnbaar eenvoudige taak echter een complex probleem is. Het vraagt veel geduld, vertrouwen, concentratie, inzet en goede "hard- en software" en brain power. Het heeft me gefascineerd vandaag en ik ben wederom onder de indruk van de menselijke capaciteiten.

Ik was in gesprek met één van mijn business partners en sloot af met de vraag "alles onder controle?" en hij herinnerde me aan een uitspraak van iemand: "als je het gevoel hebt dat je alles onder controle hebt, dan ga je niet snel genoeg". Ik had vandaag zeker niet het gevoel dat ik alles onder controle had en ik realiseerde me op dat moment dat het slagen van één van mijn projecten alleen kan als ik anderen laat schitteren. Op dit moment begeleid ik 14 studenten in de Minor Digital World en 2 afstudeerders. Morgen geven zij een workshop dat is bedoeld voor 13 bedrijven die allemaal met internet vraagstukken zitten van verschillende aard. Dit kan alleen slagen als ik heel veel vertrouwen en verantwoording bij de studenten zelf neerleg. Ik denk tevens dat het een mooie manier is om anderen te laten schitteren. We hebben nagedacht over hoe we onze gasten welkom kunnen laten voelen en hoe we professioneel hun vraagstukken kunnen oppakken. Ik ben er van overtuigd dat ze zullen schitteren. Schitterend!

Ik zat laatst te denken aan verschillende dingen. Hoe zou het zijn als... en hou zou het zijn als.... Het één gaf me een goed gevoel en het ander niet. Net alsof je in je glazen bol kijkt en je je eigen toekomst ziet. Het grappige is dat ik het zelf een beetje waar kan laten worden. Ik steek wat energie in de gedachten die me een goed gevoel geven en even later heb ik mijn eigen toekomst voorspelling waar gemaakt. Ik vermoed dat dit zo eigenlijk de hele dag doorgaat, alleen ben ik het me zelf niet altijd bewust. Ik weet wel dat als ik er met een lach naar kijk, mijn toekomst meestal leuker is, dan wanneer ik in de mineur stemming zit. Keuzes maken kan ik dan ook het beste doen wanneer ik me goed voel en lach. Weet je wat ik morgen ga doen? Eerst maak ik een lijstje met dingen die me een goed gevoel geven voor die dag, ik denk er even over na en voer ze dan uit. Alleen de gedachte maakt me al blij. Heerlijk zo'n ingebouwde toekomstvoorspeller.

Nu ik Twitter, LinkedIn, Facebook, weebly, wiki's, blogs e.d. gebruik, voel ik me bijna verplicht iedere dag iets te laten horen. En toch, de wereld draait gewoon door, ook zonder mijn berichten. Een leuk spanningsveld tussen enerzijds nuttig en interessant en anderzijds leuk en spannend aanwezig zijn in de digitale wereld. Wetenschappers vragen zich of er digitaal leven is en of dit digitale leven zichzelf kan voortplanten en kan leren. Het is ook een ethisch vraagstuk. Hebben digitale wezens  dan evenveel rechten als menselijke wezens? En hoe maken zij dan staks gebruik van alle digitale gegevens die ik als menselijk wezen achterlaat. 
Zouden deze wezens dan ook kunnen beslissen om vandaag even niets te doen? Het lijkt me een mooi verworven recht om dat te beslissen. Een cup a soup momentje. NU EVEN NIET!

Vandaag weer bij de bio boer geweest, de Charlotte Hoeve. Bewust inkopen. Het vlees had ik vorige week al besteld en er wordt niet meer geslacht dan nodig is. Ik koop meer vers in plaats van kant en klaar en heb dus ook minder afval en ik moet zeggen, het is ook lekkerder. Ik heb er ook nog eens meer plezier in en eet meer gevarieerd. Nu koop ik gewoon wat en kijk daarna pas op internet wat ik er van kan maken. Soms moet ik eerst kijken wat het überhaupt is. Maakt het ook nog eens spannend. Wat me nu echter het meest bij blijft is de vriendelijkheid, hartelijkheid en kleinschaligheid. Er ligt een map met recepten die je gewoon mee mag nemen, met het verzoek om er een kopie van te maken en weer terug te leggen, er is een stevige 'leentas' voor degene die per ongeluk zijn tas is vergeten en voor of na het winkelen kun je nog even bij de dieren langs of in de stal een kop koffie drinken. Volgens mij betaal ik iets meer, maar eigenlijk weet ik het niet. De ervaring blijft hangen en heb nu al weer zin om volgende week weer te gaan. Dat is nog eens duurzaam.