wat moeten we leren om iets te zijn?De betekenis van scholing is onder andere het volgen van lessen om iets te worden. Je bent systematisch bezig met het ontwikkelen van kennis, vaardigheden en attitudes om een taak uit te kunnen voeren. [zie http://www.encyclo.nl/begrip/Scholing] Hebben we scholing dan wel nodig om iets te zijn? Houdt het ons niet af van dat waar we goed in zijn en wat we graag doen? Als anderen jouw werelden van lego prachtig vinden, kun je daar je beroep van maken? Als ouderen het prettig vinden om met je te praten, kun je daar dan je geld mee verdienen? Als jij producten vindt die voldoen aan een bepaalde vraag, zijn daar dan opdrachtgevers voor? Hoe vaak word je niet gevraagd wat je precies doet in het dagelijkse leven? Veelal wordt daarmee gevraagd naar je beroepsmatige functie en verantwoordelijkheden. Ik praat veel met ouderen of ik vind producten in de wereld die aan bepaalde specificaties voldoet, klinkt dan wel mooi, maar heeft weinig status. Teamleider intramurale zorg,of senior inkoper consumergoods klinkt zakelijker, meer doordacht en professioneler. Hiervoor moet je wel geleerd hebben. Dit ben je geworden. Als ik met ouderen praat, ben ik aardig, maar aardig zijn lijkt minder te verdienen dan wanneer ik kansberekeningen maak en mensen verzeker met financiële producten. Maar wat ben je van nature? Ik constateer bij mezelf de worsteling met wat ik ben, of denk te zijn en hoe de wereld mij wil herkennen. Ik ben schrijver, wordt in de ene wereld niet herkent en ik ben business innovator niet in de andere. Een schrijver business innovator kent überhaupt niemand. Wat ik niet weet is of ik ben wat ik ben omdat ik gestudeerd heb, of dat ik dit ben ondanks dat ik gestudeerd heb. Voor mij zijn mijn studies een feit. Ik heb er waardevolle levenslessen in opgedaan. Als tegentrend voor scholing zie ik de ´ontscholing´ voorbij komen. Geen meetlat, geen sturing, geen diploma, maar zelf richting bepalen, leven lang leren, zelf verantwoordelijk zijn. Je ontkomt er in de interactie met anderen niet aan te leren van of door anderen. Zou ik kunnen schrijven als een ander me dat niet geleerd had? Zou ik mijn eigen taal hebben ontwikkeld? Door de vraag te stellen wat we moeten leren om iets te zijn, lijkt de paradox helder te worden: Je bent pas wat als je iets hebt geleerd en als je leert, wordt je iets en ben je het nog niet. Mijn antwoord op de vraag 'wat moeten we leren om iets te zijn?' zou zijn: niets. Als je niets bent, heb je niets geleerd en ben je niets geworden en kun je alles zijn. Het woord leren lijkt ons af te brengen van de handeling en ons denken te bewegen naar een predicaat, een diploma. Wat je doet en wat je dan bent, gaat veel meer over leven. Leven zou voor mij dus ook een goed antwoord zijn op dezelfde vraag. Leven lang leren. Ik denk dat 'praktijkgericht leren en onderzoek' daarom ook zo populair begint te worden. Het legt meer de nadruk op doen, dan iets worden. Laten we leven.
 Wat een fantastisch weekend op het Natural Networking Festival #NNF12. Een mooi voorbeeld van hoe je met elkaar samenwerkt, ontspanning en ontwikkeling creëert, bouwt aan een prachtige omgeving, vrienden maakt, kind en volwassen bent, elkaar helpt en ondersteunt, etc. Dit is wat ik heb geleerd: - Kik leerde me weer kind zijn en vertrouwen;
- Giel leerde me het mooie in mij en anderen te zien;
- Frans leerde me dat één persoon het verschil kan maken in het ontmoeten van de juiste mensen en dat al die mensen het verschil maken;
- Marian leerde me de belangrijke dingen eerst te zien;
- Roxanne leerde me het verschil tussen spelen en techniek;
- Marcel leerde me dat we harmonie nodig hebben om één te kunnen zijn en anderen en mezelf daarin te vertrouwen;
- Annelies leerde me dat iets soms heel erg lijkt en je het ook kan zien als een manier om te leren zien hoe iets nou eenmaal werkt;
- Martijn leerde me dat je aan fantastische dingen (zoals het NNF) gewoon moet beginnen;
- Marcel leerde me ruimte te maken voor m'n lijf;
- Marije leerde me dat je met heel weinig dingen en heel veel van waar je van houdt heel gelukkig en mooi bent;
- Tjeerd leerde me een naam in een ontmoeting als een waardevolle gift te zien;
- Liza leerde me hoe je die naam kunt onthouden;
- Bas leerde me dat dit moment heel belangrijk is en hoe je het verschil in iemands leven maakt door het gewoon wel te zeggen en dat je soms pas veel later de dankbaarheid ziet;
- Frank leerde me dat je eenvoudig moet beginnen om samen te spelen;
- Tjeu leerde me met mooie dingen (bloemen), mooie dingen te doen;
- CT leerde me over het organiseren van mensen en klanken;
- Marco leerde me dat jezelf laten zien met een persoonlijk verhaal en herkend te worden tot mooie ontmoetingen leiden;
- Marian leerde me dat je door te doen, anderen heel mooi kunt maken;
- De koks leerde me dat je met eten heel veel mensen heel blij maakt;
- Iwanjka leerde me Real-I-Sing, Imagine there is....;
- Zen leerde me kindzien;
- Marieken leerde me te zien hoe belangrijk je kunt zijn voor iemand;
- Patty leerde me relaxed mijn tijd te managen;
- Joost leerde me dat je ook gewoon op je gemak kan wachten en niet altijd wat hoeft te doen of te leren;
- Herman leerde me hoe je ruimte creëert voor belangrijk dingen (Like!);
- Coen leerde me dat sommige dingen op elkaar lijken, maar echt anders zijn;
- Maarten leerde me de ontspannen glimlach zien van een mooie wereld maken;
- Erwin leerde me dat je belangrijke dingen aan anderen moet vertellen, desnoods moet schreeuwen om de ander te vinden;
- An leerde me hoe belangrijk die ene leider is voor het geheel;
- Maartje leerde me hoe belangrijk de eerste introductie in iets nieuws is, om je op je gemak en thuis te voelen;
- Cathy leerde me de zon in te gaan en me te laten bevragen;
- Patricia leerde me dat er tussen de inhoud nog veel meer zit;
- Fanny leerde me dat ook al heb je iets heel moois gemaakt met elkaar, deel dan toch die (kleine) dingetjes en ideetjes die het nog mooier maken;
- Annemiek leerde me dat het zin heeft om iets te delen, ook al weet je niet of het zin heeft;
- Jurgen leerde me dat alles een plek heeft;
- Het NNF leerde me hoe belangrijk het is om goede leiders te waarderen, te danken, te ondersteunen;
- Arjan leerde me het binnenste in me te zien en er naar te luisteren;
- De mensen die ik vergeten ben, leren me mens zijn met al mijn fouten en dat sommige lessen terug blijven komen totdat ik geleerd heb wat ik moest leren;
- Alle anderen die ik niet bij naam ken leerde me dat je samen de ruimte maakt waarin je jezelf ontdekt;
- Alle anderen die er niet waren leerde me dat die ruimte er juist is, omdat zij er niet bij waren.
Met enorme bewondering en waardering voor de creatoren van dit #NNF12 en dank aan al mijn leermeesters en gidsen in mijn leven. Fotocredits: http://www.flickr.com/photos/8138698@N08/7924621586/in/photostreamGenomen tijdens het Natural Networking Festival 2012. Creative Commons licentie van toepassing (Share Alike, Attribution). Door Remco Boerma (fotoremco.nl)
 De afgelopen maand heb ik niet geblogd. Het bloggen ben ik vooral begonnen om mijn gedachten te ordenen en vorm te geven, maar daar zijn meer manieren voor. Soms heb ik ruimte en afstand nodig om te ordenen. Twee dingen kwamen daarin de afgelopen tijd bij elkaar. Logos en waarheid. Logos, zoals in logica, meestal vertaald als woord en in de oudheid geduidt als de goddelijke essentie van iedere eenheid. (bron wikipedia.nl, zoekwoord logos). Waarheid = 'wat het is'. Een boom is een boom, een mens een mens, een idee een idee, etc. Als 'dat wat het is' en 'het woord' samenkomen, dan klopt het voor mij weer, is het logisch. Maar het woord waarmee we iets beschrijven en dat wat is, is dat één en hetzelfde? Een bekend gezegde is 'we zien de dingen niet zoals ze zijn, we zien de dingen zoals wij zijn' - Anaïs Nin. En wij geven daar woorden aan. Daar zit voor mij ook de magie van kunst. De één ziet in een schilderij een happy face of een sad face, de ander in het zelfde schilderij een chinees teken. Er zit magie in Logos, het woord. Ik creëer ermee en op het moment dat ik het juiste woord gebruik voor bijvoorbeeld mijn gevoel, kan ik het gevoel loslaten. Het woord en wat het is, is precies dat wat het is. Als ik het weer zie zoals het is, dan houdt het niet langer mijn gedachte bezig. Ken je dat gevoel wanneer je niet op het juiste woord kan komen? De taal creëert een illusie, de illusie dat we het begrijpen. Als we alles los hebben gelaten, blijft dan de creator van het woord over en is daar dan nog logos, een woord voor? Iemand sprak laatst een aantal woorden en die raakte me rechtstreeks in de ziel. Op de vraag of de oude man nog wel van zijn demente vrouw kon houden, nu zij niet meer wist wie hij was, antwoorde hij, 'maar ik weet toch wie zij is'. Dan hou je van de essientie van wie iemand is. Ik weet dat wanneer ik 'blij' denk, ik me ook blij voel en dat wanneer ik 'even lekker bloggen' denk, ik vervolgens ook even lekker aan het bloggen ben. Logos en waarheid komen hier samen. Ik ervaar precies dat. Verander ik het woord, verander ik mijn realiteit. Waarom mensen dan dezelfde woorden blijven gebruiken om de realiteit te veranderen, snap ik dan weer niet. Als we iets willen ervaren, zoals het is, zullen we de woorden moeten gebruiken die precies zijn zoals het is. Logisch.
Wat een mooi schouwspel heeft 'de Utrechtse spelen' neergezet vanavond. Bravo. De opera met het verhaal van Orfeo die zijn geliefde kwijt raakt, maar de goden hem toestaan Eurodice op te halen uit de onderwereld, mits hij haar niet aankijkt op de reis terug. Een onmogelijke opdracht uiteindelijk voor Orfeo. Een waanzinnig mooi schouwspel en samenspel van het koor, de counter tenor en sopraan, het orkest waar je heerlijk op de emoties kan meedeinen. De tuin van paleis Soestdijk, de boten, de belichting, het geluid, het vuur en de effecten van het water werken voortdurend in op de verbeelding en versterken het verhaal. Het thema van de muziek dat steeds terug komt en mooi is uitgevoerd. Een magisch geheel. Wat mooi als mensen iets moois willen neerzetten in alle facetten. Een unieke setting en fantastisch uitgevoerd.
Reactie op de volgende blog: Projectmanagement is kinderspelIk zie het helemaal voor me hoe dat gaat. Kinderen werken lekker vanuit de verbeelding en laten zich dan ook niet vertellen hoe het 'moet'. Volwassenen lijken zich makkelijker te onderwerpen aan wat hoort of moet volgens de regels. De regels zijn dan opgelegd door een leider, of aan zich zelf opgelegd door eerdere ervaringen. Kinderen houden zich meestal niet aan tijd, ze hebben alle tijd en zijn veel flexibeler in hun doen en laten, terwijl in het bedrijfsleven de klok in eens een belangrijke rol gaat spelen. Spelen kan, als je de tijd krijgt, of accepteert dat na het speelkwartier het spel nog niet af is. Ik ben benieuwd wat er in je voorbeeld zou zijn gebeurd als er geen projectleider bij zou zijn geweest en er in de opdracht was mee gegeven: 'luister goed naar elkaar en bouw een mooie rollercoaster', of 'we gaan lekker bouwen en maken er een mooie rollercoaster van'. Degene die de opdracht overbrengt in een organisatie, bepaalt denk ik in belangrijke mate het proces en het eindresultaat. Kinderen vragen elkaar vaak eerst 'wil je met me spelen' en bepalen daarna wat ze gaan doen, volwassen zeggen eerst wat er gedaan moet worden en zeggen daarna dat het wel leuk moet blijven. Je uitgangspunt, of het idee van waaruit je iets bouwt is dus zeer bepalend voor het resultaat. Ik zou zeggen begin met een leuk en aansprekend idee en maak er wat moois van.
Vandaag een creatieve business sessie gehouden en het pepermuntje speelde een belangrijke rol. Als je op zoek bent naar wat nieuws moet je niet op dezelfde manier naar je probleem blijven kijken als je deed op het moment dat je het als een probleem bent gaan zien. Je bent namelijk altijd onderdeel van het probleem, al was het maar omdat je het zelf een probleem noemt. Één van de manieren van 'creative problem solving' is een willekeurig voorwerp, plek of situatie te pakken en te kijken naar wat het je leert over jouw probleem. Er stond een bakje met pepermuntjes op tafel en heb daarbij aan de anderen gevraagd wat de relatie was tussen het concept waar we mee bezig waren en het pepermuntje. Wat onwennig in het begin, maar snel kwamen verschillende nieuwe gezichtspunten naar boven. Zowel de nieuwe ideeën en inzichten als het feit dat je even los komt van je probleem helpen hierbij. En 't pepermuntje smaakte bovendien ook nog goed. Zo is alles verbonden met elkaar, als je het maar wilt zien en is alles en iedereen altijd een goede leermeester, zelfs een pepermuntje.
De ver-zzp'ing van is een interessante vorm van persoonlijk ondernemerschap. Steeds meer mensen kiezen er voor om niet voor 'de baas' te werken, maar eigen baas te zijn. Wat is het toch in ondernemingen dat de ruimte voor persoonlijk ondernemerschap beperkt? Ik heb jaren in een grote onderneming gewerkt en het geluk gehad dat diverse managers mij gestimuleerd hebben om meer van mezelf te laten zien en zelf dingen te ondernemen. Uiteindelijk had ik meer creativiteit in me, dan de organisatie kon gebruiken. Creatieve vrijheid is nodig om zelf te kunnen groeien, maar vraagt ook om meer verantwoordelijkheid. Ik denk dat het daar in organisaties ook spaak loopt. Er is een beperkte top met een grote verantwoordelijkheid, die deze verantwoordelijkheid niet willen delen. Vrijheid komt wat mij betreft met verantwoordelijkheden en organisaties moeten denk ik een manier zien te vinden om de balans tussen vrijheid en verantwoordelijkheid te vinden en dat vraagt om wijsheid. Persoonlijk ondernemerschap is voor mij dan ook veel leren en om leren gaan met die verantwoordelijkheid. Ik heb gelukkig veel mensen om me heen waar ik veel van leer.
Is mijn usernaam nog vrij op..... En vul dan maar een social website in. Google, Youtube, LinkedIn, etc. Iedere keer weer zoeken. Vooral onhandig als je als bedrijf een nieuw product of merk in de markt wil zetten en je even wil kijken of die naam niet toevallig in gebruik is.
Kijk maar op namechk.com. Vul je gewenst usernaam in (of productnaam) en zie meteen of deze in de belangrijkste 149 netwerken nog vrij is. Erg handig. Snel en makkelijk dus.
Een tweede is fivesecondtest.com. Upload je (re)design van je webpagina en binnen enkele minuten weet je of de bezoeker begrijpt wat je bedoelt met je website of wat er het meest uitspringt. Gratis, wanneer je de test ook voor anderen doet en je karma punten hebt verdient en anders betaal je enkele dollars voor zeer waardevolle feedback. Snel en makkelijk.
Vernieuwen is vaak alleen een ander perspectief kiezen op iets wat al bestaat en dat nieuwe perspectief creëert weer nieuwe vraagstukken en oplossingen. Je zou kunnen zeggen "alles bestaat al, je hebt het alleen nog niet zo gezien". Of de vernieuwing waardevol is, hangt dan ook sterk af van degene die er naar kijkt, de wijze waarop deze kijkt en van waaruit deze er naar kijkt. Een bosjesman zal geïnteresseerd maar argwanend kijken naar de man met het derde oog, de camera, maar er verder weinig waarde aan hechten. Hij kan er immers geen wild zwijn mee schieten of vuur mee maken en er in zijn primaire levensbehoefte voorzien. Internet, sociale media, communities zijn voor vele mensen als het derde oog voor de bosjesmensen. Ze zien het, bekijken het met interesse en argwaan en gaan door met het gewone leven, wat prima gaat zonder deze ontwikkelingen. De internetgeneratie, social media guru's en communitisten proberen duidelijk te maken dat het toch echt waardevol is, zelfs een must, om er aan mee te doen. Sterker nog, als je niet meedoet, kon je wel eens buitengesloten en achterop raken. Survival of the fittest? Er is ergens een tipping point waar de kleine minderheid het wint van de meerderheid en dat heeft alles te maken met de snelheid van vermenigvuldigen. De grap is nu juist dat dit met internet, social media en communities gebeurt door te delen. Het medium en zijn toepassingen maken het mogelijk veel sneller dan voorheen om visies, documenten, reacties e.d. (perspectieven) te delen. Ook de impact op de fysieke wereld neemt hierdoor sneller toe. Immers, jij bent degene die dat perspectief deelt en dat neem je mee in je dagelijkse leven. Of het goed is dat bosjesmensen op internet gaan, weet ik niet, maar google gaat bijvoorbeeld wel de ontbossing bijhouden en dat zet de bomenkappers en de maatschappij in ieder geval aan het denken. Ik hoop dat de wijze waarop we naar dingen kijken geïnteresseerd en geïnspireerd is en het standpunt van waaruit we dit bekijken een positieve is met waardering, dankbaarheid en begrip. Ik ben er van overtuigd dat we daarmee iets moois kunnen maken van deze (virtuele) wereld.
|
RSS Feed