We spreken vaak over de visie van het bedrijf, maar een bedrijf heeft geen ogen, personen wel. Wanneer we spreken over 'de visie van het bedrijf' is het alsof er een al omvattend oog is in het bedrijf, iets dat ziet, iets dat weet. Meestal wordt bedoeld de visie die de leider, de directie en/of het management heeft opgeschreven en verbonden aan het bedrijf. Zelden is de bedrijfsvisie de verzameling van visies van alle medewerkers en te weinig wordt de vraag gesteld of een 'nieuwe visie van het bedrijf' wel de visie van iedere medewerker is. Wanneer je geen heldere eigen visie hebt, blijft vaak niets anders over 'de visie van het bedrijf' (lees de directie) te volgen. Soms gaat dat toevallig goed, maar soms voelen mensen zich ontheemd en vervreemd wanneer ze in een reorganisatie blindelings de nieuwe visie volgen en op een andere, vreemde plek terechtkomen. Als je niet zelf kiest voor je plek, zul je dus blindelings moeten vertrouwen op het goede in anderen en het (ge)leiderschap van anderen. Anderen zien en kiezen voor jou en dat maakt het soms letterlijk uitzichtloos, wanneer de ander jou uit het oog verliest. Door diep van binnen te kijken waar je hart werkelijk ligt, kun je weer uitzicht krijgen. Bij zelfstandigen, de eenmans- en eenvrouwszaakjes vallen de persoonlijke visie en de bedrijfsvisie wat makkelijker samen, maar ook dan moet je je af en toe afvragen of bedrijf en persoon nog wel bij elkaar passen. De wereld lijkt steeds sneller te veranderen en dat noopt het bedrijfsleven ook zijn/haar visie steeds bij te stellen. Ik denk dat dit de kans vergroot dat persoonlijke visie en 'bedrijfsvisie' niet meer op elkaar aansluiten. Dit zou een oorzaak kunnen zijn van de vele burn-outs en overspanning enerzijds en het toenemende aantal zelfstandigen anderzijds. Visie komt van het Latijn vīsiō ‘het zien; droomverschijning’ (zie de etymologiebank) en is verwant met 'weten'. Wie ziet, die weet. 'Als je weet wat je wilt......', kun je ook anders stellen: 'Als je ziet wat je wilt.....'. Je zult dus een innerlijke en/of fysieke reis moeten maken om te kijken/weten wat je wilt. Wees nieuwsgierig, laat je inspireren en volg je dromen. Bon voyage.

Sommige mensen lijken van nature goed te kunnen piekeren, anderen hebben het aangeleerd en sommige mensen lijken het maar niet op te pakken en genieten alleen maar voortdurend van het leven. Tja, wat moet je daar mee. Hier zou ik dus uren over kunnen piekeren. Een combinatie van cirkelredeneringen, schuldvragen, herinneringen, fantasie en vooral de losgeslagen stroom van gedachte die je meester lijken te worden en waar je geen vat op krijgt. Je bent je bewust van het feit dat je piekert en dat maakt het ook nog eens erger. Je gaat op zoek naar antwoorden, oorzaken, redenen en alles wat maar enigszins hout snijdt. Ik denk dat als je het piekeren als een proces ontleed, je een paar elementen vindt. Als eerste jezelf natuurlijk. Je gaat niet voor een ander piekeren, zodat een ander dat niet meer hoeft te doen. Ik zie zelden een grote groep gezellig collectief piekeren en heb ook nooit de vraag gekregen van iemand of ik alsjeblieft even ergens over wil piekeren voor die persoon. Als tweede de verwachting of het verlangen naar dat het iets oplevert; een inzicht, een oplossing of zelfs dat het probleem verdwijnt. Als derde dommigheid. Je weet namelijk dat het niet iets goeds oplevert en toch doe je het. Zo iets als je bent te dik, maar je eet toch dat gebakje. Als vierde je intelligentie. Je bent namelijk slim (of je vindt dat van je zelf) en kan goed problemen oplossen. In de meeste gevallen lukt dat ook wel, maar dat zijn gevallen die je wel onder controle hebt, waar je kennis van hebt, of waar het toeval je helpt. Als vijfde heb je nog het startpunt. Zelden ben je bewust begonnen aan het piekeren, met een doel voor ogen, een eindpunt en een helder stappenplan. Juist omdat het lijkt alsof je er helemaal bij bent, lijkt het, en dat is nu juist de zelfmisleiding, dat je het onder controle hebt. Het feit dat je het niet kan stoppen, bewijst het tegendeel. Tot slot nog het idee dat jij degene bent die het moet oplossen, of de situatie de baas moet zijn. Sommige zaken vragen helemaal niet om een oplossing of controle, maar om aandacht, er gewoon zijn. De paradox is juist vaak dat je door het piekeren er juist niet bij bent met je aandacht. Mocht er al een oplossing zijn, dan zie je deze waarschijnlijk niet doordat je druk bent met piekeren. Waar ik in deze blog 'je' hebt gebruikt kan ik ook 'ik' neerzetten. Het was vooral mijn proces van piekeren. Tja en nu de oplossing?.......In plaats van het zoeken naar een oplossing, onderzoek eens de ideeën over jezelf. Zitten er veel tegenstrijdige dingen in? Zoals, ik moet dit oplossen en ik kan dit niet, of ik weet niet wat ik moet doen en ik moet er wat aan doen, of ik moet naar m'n gevoel luisteren en ik moet er nog eens over nadenken? Allemaal tegenstrijdige ideeën, waarbij bij je iedere keer wel een bewijs vindt, waardoor het waar is. Je hebt bijvoorbeeld al zo vaak een probleem opgelost, dus nu kan ik het ook, of je kan nou eenmaal niet altijd alles weten en kunnen, of iemand heeft eens gezegd dat je naar je gevoel moet luisteren, etc. Het is dan niet verwonderlijk dat je bezig blijft. Door het piekeren zelf te onderzoeken in plaats van het te doen, ontleed je als het ware je gepieker tot de kern. Als je dat gedaan hebt, ben je met het piekeren wel klaar en heb je een andere blik op je werkelijkheid  gekregen. Dus van mij geen tips als: 'laat het los', 'je kunt er toch niets aan doen', 'verzet je gedachten even'. Dat voedt het piekeren juist, hoe goed bedoeld het ook is. Maar stel je zelf de vraag wat voor ideeën iemand heeft die piekert en zie welke bewijzen je allemaal voor jezelf gevonden hebt. Als je deze vraag blijft herhalen en het piekeren helemaal ontleed hebt, dan heb je voldoende inzicht (lees controle) en bewustzijn om vervolgens welbewust iets anders te gaan doen. 

Mijn meest gelezen blog de afgelopen tijd had de titel: Social media niet bedoeld voor bedrijven. De controverse trekt aan en het is dus steeds zoeken naar een pakkende titel, het scherpst van de snede of gewoon een leuke kop om de aandacht te trekken. 'Verloren groenten weer in'. Het geeft zo'n reactie als, zijn we wat kwijt dan of heb ik iets gemist? Ik merk aan mezelf dat ik voortdurend geprikkeld wordt en het idee zou kunnen krijgen dat ik iets gemist heb. Soms vertelt iemand me 'ken je die niet, joh, hij is echt bekend, dat je hem niet kent, hij heeft dat en dat boek geschreven'. Je zou van gebrek gek kunnen worden en alles achterna kunnen lopen, maar het gebrek wordt niet kleiner. Sterker nog, het gebrek wordt steeds groter. Hoe meer volgen en volgers, des te groter de kans dat ik iets mis dat ik had kunnen weten. Ik hou me niet zo aan wat ik zou moeten weten of kunnen. Een ratio van max. 1 staat tot 1,5 voor het aantal volgers en mensen die jij volgt zou op Twitter de norm zijn volgens kenners. Ik volg nou eenmaal veel mensen omdat ze gevraagd en ongevraagd heel veel waardevolle informatie geven. En omdat het er zo veel zijn, zit er op ieder moment van de dag wel iets leuks tussen. Mijn eigen weg gaan, mezelf zijn, mijn eigen normen aanleggen, kennen en handhaven is voor mij een hele uitdaging, maar wel een hele leuke. Ik heb geen TV, geen auto, eet per week één of meerdere dagen geen vlees en ga graag naar de bio boer en hou van boetseren, schilderen en zingen. Zelfs mijn vrienden kunnen het af en toe niet geloven, maar ik ben nog steeds hun vriend. De waarde zit hem kennelijk in andere zaken en ik hoef me nooit af te vragen of ze me een beetje gek vinden. Dat denken ze toch wel (zeggen het ook) en zijn desondanks nog steeds mijn vrienden. Ik hoef niet gek te doen om op te vallen, ze bellen nog steeds, ook zomaar. Het is wederzijds en dat geeft rust in deze hectische tijden. 

one reason to be happy is more valuable than a thousand reasons to be unhappy.

Eén reden om gelukkig te zijn is meer waard dan duizend redenen om ongelukkig te zijn.